Blogs

Het was zwoel, het was eind zomer, het was cultuurnacht in Almere. We fietsten richting Esplanade om een vleugje cultuur op te snuiven. Je bent tenslotte ambassadeur. En de volgende keer neem je misschien een paar vrienden mee. Hoorden we onweer in de verte? Zware artillerie? Misschien gaf Vis à Vis een voorproefje van hun spectaculaire buitentheater.

Aangekomen op het plein zagen we de bron van het gedonder: een hiphopband op een poppodium. Gelukkig waren er nog meer attracties. In een tent voor de Kunstlinie speelde La Banda Loca. ´Kom je om te kijken, dan moet je hier achter zijn,´ zei de bandleider tegen het publiek dat maar niet wilde dansen. Bij het wegzetten van onze fietsen hadden we een laag podium zien staan. Een paar microfoons, een versterkertje, een gitaarkoffer: aanwijzingen voor een akoestische set. Voor later, dachten we. Maar later was een teleurstelling. Het podium werd gebruikt voor live interviews waar niemand naar luisterde.

We maakten een rondje over het plein en waanden ons terug in de jaren zestig. Psychedelische lichteffecten, hasjwalm en drie door elkaar heen spelende bands. Gelukkig had een Stille Fanfare zoveel cultureel bewustzijn dat ze rondmarcheerden zonder geluid te maken. Binnen zou alles beter worden, hielden we ons voor. En inderdaad, binnen heerste een aangename, gezellige, culturele sfeer. Op het eerste gezicht dan. Er werd gezongen, met een orkestband. Er was natuurlijk in de hele Kunstlinie geen instrument of muzikant te vinden die de jonge zangeressen kon begeleiden. Maar de presentator compenseerde het gemis door tussen de aankondigingen door een loterij te spelen.

‘Meneer, wilt u even stemmen?’ vroeg een dame tegen wie je beter geen nee kunt zeggen. Ik sputterde wat tegen maar uiteindelijk liet ik me naar een gereedstaande laptop leiden. Waarop ik gestemd heb? Al sla je me dood. Maar volgens de dwingende dame kon ik als bezoeker van een cultureel evenement onmogelijk mijn stem weigeren.

Maar wij laten ons niet van de wijs brengen als het om cultuur gaat. Wij wilden onze portie cultuur. Verdomme! Dus sloten we aan in de warme, benauwende rij voor een half uur Johnny Kraaikamp en andere spelers in de musical De Producers. Gevorderd tot drie meter voor de klapdeuren was de zaal vol. Onze zoon, een musicalliefhebber, zat wel binnen. Maar ook hij werd teleurgesteld. Het beloofde voorproefje van een half uur bleek te bestaan uit één liedje gezongen door Noortje Herlaar.  Misverstandje tussen de schouwburg en de theatergroep.

Zouden wij nog wachten op de toneelcursus waarin we zouden leren wat Leonardo di Caprio en William Shakespeare gemeen hebben? Of zou dat het ook weer net niet zijn? Zin om staand te loungen in een overvolle foyer bij de jazzy sounds van het Steven Hupkens trio hadden we ook  niet. Wat zou de Kunstlinie zelf allemaal te bieden hebben? Dat gingen we onderzoeken.

Bij de ingang troffen we een fellow ambassador, ook op zoek naar kunst en cultuur. Ze wist niet ‘waar alles was’. Nee, niet aangeven waar je iets kunt beleven maakt het spannender, zei ik. We drongen het kunstzinnig hart van Almere binnen. Donkere studio’s met ongebruikte piano’s achter glas en grendel. Een zaaltje met aardewerk, een paspop met een paar repen stof eroverheen. MUZIEK! stond er eindelijk op een groot bord. Die kant moesten we op.

‘Mensen, mensen, wat doet u hier?’ hoorden we opeens. ‘Hebt u het bord niet voor de klapdeuren zien staan?’ ‘Ja, we komen voor de muziek,’ zei iemand. ‘Maar dat is om u tegen te houden.’ Tja. Wij waren en klaar mee. Frisse lucht. Nog even naar het poppodium waarvoor een tweede act was aangekondigd. ‘Dames en heren, wegens het slechte weer worden alle buitenactiviteiten afgelast.’ Zelfs het weer was slecht georganiseerd.