Blogs

Wij wonen naast de mooiste achtertuin van West Europa, Eigenlijk hoeven we nooit meer met vakantie te gaan, het is er altijd even mooi.
Gistermiddag zijn we er weer even geweest.
Het had een paar dagen geregend, met harde rukwinden.
Het bospad lag bezaaid met afgebroken takken waar we over heen moesten klimmen.
Halverwege het bos vonden we een dode kiekendief; hij had zijn nek gebroken, waarschijnlijk vanwege een rondvliegende afgerukte tak.
Hij had een ring om zijn poot. Wat doe je in zo'n geval, ring afhalen en opsturen? Wij wisten het niet.
Aan het einde van het pad is een picknicktafel. Daar hebben we heerlijk zitten uitblazen, appeltje erbij.
Dit jaar zijn er veel bessen. Er waren kikkers en dikke karpers. Er lag ergens een kadaver, het stonk.
En op de terugweg kwamen we twee herten tegen. Ze waren niet erg schuw, bleven gewoon staan kijken.
De Oostvaardersplassen zijn balsem voor de gestresste ziel. Een goed bewaard geheim in Flevokleuren.

In oktober 1982 besloten mijn ouders naar Almere te verhuizen. Gewoon, omdat op straat spelen in Amsterdam niet (meer) veilig was. Veilige en kindvriendelijke woonwijken was één van de speerpunten van de gemeente Almere destijds, en nog steeds hoor ik mensen van buiten Almere  zeggen dat dit voor hun een belangrijke reden zou zijn om naar deze stad te verhuizen. ZOU, inderdaad, want vaak blijft het bij die ene opmerking.... Inmiddels is Almere alweer 35 lentes jong (zelfde bouwjaar als ik), en hoewel je dan nog steeds geen echte, oude stad bent (laat staan een historische) mag je toch wel enigzins verwachten dat er genoeg tijd en energie is gestoken aan het afschudden van het saaie imago, waar Almere maar niet van los schijnt te komen.