Inburgering

Stephan Sanders woont een half jaar in Almere in een van de appartementen boven de HEMA in het stadshart. Hij schrijft wekelijks een column over Almere in de Almere Vandaag. Afgelopen week zijn ondervindingen over Almeerders die niet gewend zijn om complimenten te krijgen over hun stad.

Inburgering

Het gebeurt in het groot en in het klein. Ga als Nederlander maar eens met vakantie naar Amerika. De mensen zijn er over het algemeen hartelijk en hoffelijk, maar geen Amerikaan haalt het in z'n hoofd te vragen wat jij nu eigenlijk van zijn land vindt.

Ik ben niet naar een ander land verhuisd, maar wel naar een andere plaats: van Amsterdam naar Almere, van het grotere naar het iets kleinere, en hier doet het omgekeerde zich voor. Iedereen die ik spreek wil weten wat ik van Almere vind.

Mij valt op dat Almeerders er een beetje schrikachtig naar vragen. Het lijkt wel alsof ze voorbereid zijn op een waslijst van klachten, die ze dan één voor één moeten weerleggen. En als ik die waslijst niet blijk te hebben, raken mijn gesprekpartners in verlegenheid, en beginnen zelf maar wat minpuntjes op te sommen.

'Maar de echte gezelligheid van Amsterdam die vind je hier toch niet?' 'Het is toch ook niet iedere dag feest in Osdorp.' 'Je zal wel de helft van de tijd in Amsterdam zitten.' 'Nee, voor mij valt hier genoeg te ontdekken.'

Ze horen het aan, de Almeerders en vertrouwen het niet helemaal. Complimenten van buiten - daar zijn ze niet aan gewend. Okay, een eerste indruk. Ik heb nog nooit zoveel scootmobiels gezien als hier. Ze razen af en aan in het Stadshart, staan dubbel geparkeerd bij de HEMA en bezorgden mij al drie bijna-botsingen. Dat lijkt me typisch Almeers.

Maar als ik er even langer over denk schiet me te binnen waarom ik die scootmobiels in de Amsterdamse grachtengordel niet tegenkom. De steile bruggetjes. De smalle stegen. Niet Almere, maar Amsterdam is hier de uitzondering. Via Almere leer ik de rest van Nederland kennen. De stad laat me inburgeren in eigen land.