Ambassadeur in actie

Vorige week ging ik vlug even langs de VVV in het stadhuis om een paar cadeaubonnen te kopen. Terwijl ik een paar leuke envelopjes uitzocht, hoorde ik aan de andere kant van de balie een wat oudere joviale heer naar wat informatie over Almere vragen. Hij vroeg ook of het wel een beetje stad was om er te wonen.

Een buitenkansje voor een Ambassadeur van Almere, dacht ik. Ik vroeg hem of hij écht van plan was om hier te komen wonen. Dat bleek zo te zijn maar zijn volwassen kinderen probeerden hem van dat waanzinnige idee af te helpen. "Almere was beslist een foute stad waar je niet moest willen wonen", vonden zijn kinderen.

Ik vertelde hem dat ik 10 jaar geleden in hetzelfde schuitje zat. Ik had een mooie woonwerk-ruimte gevonden maar mijn twee, eveneens volwassen, kinderen vonden het maar niets, zo'n stad vol leggings, joggingpakken en verkeerde honden. Ik vertelde hem dat ik inmiddels met buitengewoon veel plezier in Almere woon en dat één van de twee dwarsliggers inmiddels ook in Almere was komen wonen en dat de ander dat ook maar wat graag zou willen. Ik nodigde hem uit om maar eens met me mee te gaan om de stad te leren ontdekken.

Dat voorstel wuifde hij beleefd maar lachend weg.

Met z'n drieën, de baliemedewerkster nam inmiddels ook deel aan het gesprek, bespraken we hoe het nou komt dat buitenstaanders Almere maar niets vinden en de Almeerders zelf de stad zo fijn vinden om in te wonen. Daarbij bleek dat ook de familie van de VVV medewerkster inmiddels voor een groot deel in Almere was komen wonen.

Verkeerd imago was de conclusie.

Een nieuwe klant sloot zich aan met de opmerking dat hij al 26 jaar fantastisch in Almere woont en dat hij iedereen die het plan had naar Almere te komen afraadde om naar buitenstaanders te luisteren want die hadden altijd ongelijk.

We namen afscheid van elkaar. De oudere joviale heer bedankte ons hartelijk. Hij had nog nooit bij zijn zoektocht naar een nieuwe woning in zo'n korte tijd zoveel leuke, inspirerende en positieve informatie gekregen.